عوارض متابولیک و اصلاحات احتمالی در حین تغذیه اینترال:
| عوارض متابولیک | اصلاحات احتمالی در حین تغذیه اینترال
|
| کمآبی بدن | افزایش مصرف آب آزاد از طریق تغذیه اینترال یا تزریق وریدی
پایش وضعیت مایعات و میزان از دست دادن آنها؛ کنترل وزن روزانه تغییر به فرمولی با محتوای آب آزاد بیشتر
|
| افزایش حجم مایعات | کاهش حجم مایعات مصرفی؛ تغییر به فرمولی با آب آزاد کمتر
پایش وضعیت مایعات و میزان مصرف آنها؛ کنترل وزن روزانه
|
| افزایش قند خون | تغییر به فرمولی با کنترل کربوهیدرات یا حاوی فیبر
توصیه به مصرف یا تنظیم دوز انسولین یا داروهای خوراکی کاهنده قند خون
|
| افزایش سدیم خون | افزایش مصرف آب برای تأمین نیازهای مایعات بدن
پایش وضعیت مایعات، میزان دریافت و دفع آنها، و کنترل وزن روزانه
|
| کاهش سدیم خون | تغییر به فرمولی با محتوای آب کمتر؛ محدود کردن مصرف مایعات و آب آزاد
مصرف مکملهای سدیم محدود کردن مایعات و آب آزاد؛ ایجاد دیورز (افزایش دفع ادرار)
|
| هیپرکالمی
|
اصلاح اسیدوز؛ بررسی مجدد سطح پتاسیم سرم.
در صورت امکان، سطح پتاسیم سرم را قبل از شروع تغذیه اصلاح کنید. میزان دریافت پتاسیم از فرمولای تغذیه و رژیم خوراکی را کاهش دهید؛ پتاسیم را از مایعات داخل وریدی حذف کنید. توصیه به درمان دارویی، مانند رزینهای متصلکننده پتاسیم، گلوکز یا انسولین.
|
| هیپوکالمی
|
کاهش میزان تغذیه به 25٪ هدف؛ جایگزینی پتاسیم.
در صورت کاهش سطح پتاسیم سرم به کمتر از 3 میلیاکیوالان در لیتر، پتاسیم را به صورت داخل وریدی جایگزین کنید؛ در صورت خفیف بودن هیپوکالمی، جایگزینی پتاسیم از طریق مسیر انتروال انجام شود. ارزیابی نیاز به تغییر فرمولای تغذیه.
|
| هیپر فسفاتمی
|
بررسی تغییر به یک فرمولای تغذیه با فسفر کمتر؛ توصیه به استفاده از داروهای متصلکننده فسفات.
ارزیابی احتمال تغییر در داروهای بیمار.
|
| هیپو فسفاتمی
|
کاهش میزان تغذیه به 25٪ هدف؛ جایگزینی فسفر.
در صورت شدید بودن هیپوفسفاتمی، فسفر را به صورت داخل وریدی جایگزین کنید؛ در موارد خفیف، جایگزینی از طریق مسیر اینترال انجام شود. توصیه به قطع یا تنظیم دوز آنتیاسیدهای متصلکننده فسفات.
|
| آسپیراسیون، رفلاکس | بالا بردن سر تخت به میزان 30 تا 45 درجه.
استفاده از یک دستگاه دسترسی اینترال با قطر کوچک (EAD). بررسی تغییر مسیر تغذیه به یک EAD پستپیلوریک. استفاده از انفوزیون مداوم. بررسی استفاده از داروهای پروکینتیک. تغییر به فرمولای تغذیهای غلیظتر با نرخ تزریق پایینتر. در نظر گرفتن فرمولای بدون فیبر برای بهبود تخلیه معده.
|
| حالت تهوع، استفراغ، اتساع شکم، نفخ
|
استفاده از روش تغذیه مداوم با فرمولای کمچرب یا ایزوتونیک، یا هر دو.
بررسی اضافه کردن داروهای پروکینتیک. تغییر مسیر تغذیه به یک EAD پستپیلوریک. در صورت امکان، به حداقل رساندن استفاده از داروهای مخدر. در نظر گرفتن فرمولای بدون فیبر برای بهبود تخلیه معده. تجویز داروهای ضدتهوع. شروع تغذیه با سرعت پایین و افزایش تدریجی. بررسی محل قرارگیری EAD برای تشخیص احتمال جابهجایی.
|
| اسهال
|
ارزیابی استفاده بیمار از داروهای هیپراسمولار (ازجمله سوربیتول، داروهای حاوی منیزیم)، ملینها، لاکتولوز و سایر داروها.
بررسی مصرف آنتیبیوتیکهای بیمار. در صورت لزوم، تجویز داروهای ضداسهال. بررسی مدفوع از نظر Clostridium difficile یا سایر عوامل بیماریزای عفونی.
|
| یبوست
|
افزایش مصرف آب آزاد و مایعات.
تغییر فرمولای تغذیه برای تنظیم میزان فیبر. تشویق بیمار به افزایش فعالیت در صورت امکان. به حداقل رساندن استفاده از داروهای مخدر در صورت امکان. توصیه به مصرف نرمکنندههای مدفوع یا ملینها. توصیه به مصرف آب آلو برای بررسی تأثیر آن. ارزیابی و رسیدگی به علت زمینهای؛ ممکن است نیاز باشد تغذیه اینترال (EN) تا مشخص شدن علت متوقف شود |
توصیههایی برای مدیریت انسداد لولههای تغذیه اینترال:
- 5 میلیلیتر آب گرم را تا حد ممکن نزدیک به محل انسداد تزریق کنید و تا 15 دقیقه صبر کنید.
- از حرکت ملایم فشار-کشش با استفاده از سرنگ 30 تا 60 میلیلیتری برای کمک به جدا شدن انسداد استفاده کنید و تلاش کنید که محتویات را آسپیره کنید یا با آب گرم شستوشو دهید.
- ترکیب پانکرلیپاز با بیکربنات سدیم نیز در حل انسدادهای ناشی از فرمولای تغذیهای مؤثر نشان داده شده است.
- در صورت عدم موفقیت، استفاده از دستگاههای تجاری بازکننده انسداد را در نظر بگیرید.